Author :
Abstract
Özet
Yaşlanma, kas kütlesinde, kemik yoğunluğunda, işlem hızında ve kardiyovasküler rezervde ölçülebilir kayıplara yol açar. Fiziksel aktivite, 65 yaş üstü yetişkinlerde bu kayıpları yavaşlatmak ve fonksiyonel bağımsızlığı korumak için en etkili davranışsal faktördür. Bu anlatısal inceleme, dört alanda (kas-iskelet sisteminin korunması, kronik hastalık yönetimi, bilişsel koruma ve psikolojik sağlık) kanıtları sentezler ve iyi belgelenmiş faydalarına rağmen egzersize bağlılığın neden zor kaldığını açıklayan teorik çerçeveleri değerlendirir. Düzenli hareket, sarkopeni riskini azaltır, kardiyovasküler hastalık insidansını düşürür, hipokampus hacmini artırır ve depresif semptomları azaltır. Bu sonuçlar bağımsız değildir; BDNF yukarı regülasyonu, iyileştirilmiş insülin duyarlılığı ve gelişmiş proprioseptif kontrol dahil olmak üzere ortak biyolojik mekanizmalar aracılığıyla etkileşim halindedirler. Bağlılık, öz yeterlilik, sosyal çevre ve altyapı kalitesine bağlıdır. Giyilebilir sensör teknolojileri ve oyunlaştırma stratejileri, uzun vadeli katılımı sürdürmek için aday araçlar olarak ortaya çıkmıştır, ancak bunların geriatrik popülasyonlardaki etkinliği daha fazla kontrollü araştırma gerektirmektedir. Hareketin topluluk temelli ortamlara entegre edilmesi, güvenli ve sürdürülebilir aktif yaşlanma sürecine ulaşmak için kritik bir halk sağlığı önceliği olmaya devam etmektedir.
Keywords
Abstract
Abstract
Aging brings measurable losses in muscle mass, bone density, processing speed, and cardiovascular reserve. Physical activity is the most tractable behavioral factor for slowing these losses and preserving functional independence in adults over 65. This narrative review synthesizes evidence across four domains: musculoskeletal preservation, chronic disease management, cognitive retention, and psychological health, and evaluates the theoretical frameworks that explain why exercise adherence remains difficult despite well-documented benefits. Regular movement reduces sarcopenia risk, lowers cardiovascular disease incidence, increases hippocampal volume, and reduces depressive symptoms. These outcomes are not independent; they interact through shared biological mechanisms including BDNF upregulation, improved insulin sensitivity, and enhanced proprioceptive control. Adherence depends on self-efficacy, social environment, and infrastructure quality. Wearable sensor technologies and gamification strategies have emerged as candidate tools for sustaining long-term participation, though their efficacy in geriatric populations requires further controlled investigation. Integrating movement into community-based settings remains a critical public health priority for achieving a safe and sustainable active aging process.
Keywords
Keywords: Aging, Physical Activity, Sport, Healthy Aging, Aging Process.